Σελίδες

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2022

Άγγελος Γιαλλινάς (1857 – 1939)- ΖΩΓΡΑΦΟΣ


Άγγελος Γιαλλινάς (1857 – 1939)-«Κέρκυρα», ακουαρέλα (υδατογραφία).


Άγγελος Γιαλλινάς (1857 – 1939)-Σοκάκι στη Κέρκυρα, Άγγελος Γιαλλινάς




Άγγελος Γιαλλινάς (1857 – 1939)-Το εσωτερικό της βίλλας Βράιλα  και μετέπειτα παλάτι του Αχχιλείου


Γιαλλινάς Άγγελος (1857 - 1939) Λίμνη στη Βόρεια Ιταλία Υδατογραφία σε χαρτί, 60 x 73 εκ. Δωρεά Aργύρη Χατζηαργύρη
αρ. έργου: Π.1771


Γιαλλινάς Άγγελος (1857 - 1939) Δέντρα Υδατογραφία σε χαρτί, 28 x 51 εκ. Κληροδότημα Άγγελου Γιαλλινά
αρ. έργου: Π.1406


Γιαλλινάς Άγγελος (1857 - 1939) Αγορά με τζαμί στο βάθος Υδατογραφία σε χαρτόνι, 73 x 30 εκ. Συλλογή Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη
αρ. έργου: Κ.1303
Εκτίθεται Εθνική Πινακοθήκη


Γιαλλινάς Άγγελος (1857 - 1939) Ανθισμένη σκάλα και κυπαρίσσια Υδατογραφία σε χαρτί, 57 x 28,5 εκ. Κληροδότημα Φανής Μεταξά
αρ. έργου: Π.9000


Γιαλλινάς Άγγελος (1857 - 1939) Αυλόπορτα ανθισμένη Υδατογραφία σε χαρτί, 56 x 28 εκ. Κληροδότημα Άγγελου Γιαλλινά
αρ. έργου: Π.1407

Γιαλλινάς Άγγελος (1857 - 1939) Ο Παρθενώνας πριν από την αναστήλωση, πριν το 1895 Υδατογραφία σε χαρτί, 40 x 72 εκ. Κληροδότημα Άγγελου Γιαλλινά

Γιαλλινάς Άγγελος (1857 - 1939) Στο ψάρεμα, 1885 Υδατογραφία σε χαρτί ?, 26,5 x 43 cm Δωρεά Θάλειας Β. Βοΐλα

Γιαλλινάς Άγγελος (1857 - 1939) Το Αυτοκρατορικό κτήμα στο Γαστούρι, 1890 Υδατογραφία σε χαρτόνι, 21 x 51 εκ. Συλλογή Ιδρύματος Ε. Κουτλίδη

Γιαλλινάς Άγγελος (1857 - 1939) Το Θησείο και η Ακρόπολη, π. 1895 Υδατογραφία σε χαρτί, 41 x 74 εκ. Κληροδότημα Μαρίνου Κοργιαλένιου

Γιαλλινάς Άγγελος (1857 - 1939) Το φρούριο της Κέρκυρας, 1898 Υδατογραφία σε χαρτί, 43 x 59,5 εκ. αρ. έργου: Π.5148
ΠΗΓΗ


















ΠΗΓΗ

Βιογραφικό του καλλιτέχνη:

Ο Άγγελος Γιαλλινάς (Κέρκυρα, 1857 – Κέρκυρα, 1939) ήταν Επτανήσιος ζωγράφος, που έγινε γνωστός κυρίως για τις υδατογραφίες του.

Σπούδασε αρχικά στην Κέρκυρα κοντά στον Χαράλαμπο Παχή (1872-1875) και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Ρώμη, τη Νάπολη και τη Βενετία (1875-1877/78).

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα, πραγματοποίησε όμως πολλά ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη, τη Μικρά Ασία, την Αίγυπτο, την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία και την Ελβετία απεικονίζοντας τα τοπία τους.

Το 1875 ξεκίνησε την εκθεσιακή του δραστηριότητα συμμετέχοντας στα Ολύμπια, ενώ το 1886 παρουσίασε την πρώτη του ατομική στην Αθηναϊκή Λέσχη.

Εκεί γνώρισε τον άγγλο πρεσβευτή Ford, ο οποίος του ανέθεσε να φιλοτεχνήσει επτά λευκώματα με τοπία από την Κωνσταντινούπολη, τη Ρόδο, τη Βενετία και την Ισπανία, οργάνωσε εκθέσεις του στην Αθήνα και το εξωτερικό και τον εισήγαγε σε ευρωπαϊκούς αυλικούς κύκλους.

Η εκθεσιακή του δραστηριότητα συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας με διοργανώσεις ατομικών και συμμετοχές σε ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ των οποίων στον Παρνασσό και το Ζάππειο, στην Καλλιτεχνική Έκθεση των Αθηνών το 1899, στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1900 κ.ά.



Πέμπτη 20 Ιανουαρίου 2022

ΑΛΕΚΟΣ ΦΑΣΙΑΝΟΣ -ΖΩΓΡΆΦΟΣ






















 

ΚΙΡΚΗ ΚΑΙ ΟΔΥΣΣΕΑΣ-1995

ΑΛΕΚΟΣ ΦΑΣΙΑΝΟΣ
ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ /ΕΔΩ

Ο παππούς μου ήταν πάπας. Γεννήθηκα το 1935 δίπλα ακριβώς στην εκκλησία που λειτουργούσε ο ίδιος. Είχαμε ένα μικρό σπίτι με δειλινά στους Αγίους Αποστόλους κάτω από την Ακρόπολη. Από πολύ μικρός και εξ αιτίας του παππού μου, τριγύρναγα στις μισοσκότεινες μεταβυζαντινές εκκλησίες και τον βοηθούσα άλλοτε φέρνοντας του το θυμιατό και άλλοτε διαβάζοντας τον Απόστολο. Πιο πολύ όμως και από το θρησκευτικό μέρος με είλκυαν οι εικόνες οι βυζαντινές η οι λαϊκές.
 
Μου έκαναν εντύπωση οι άγιοι καβαλάρηδες με τα φωτοστέφανα και τα σπαθιά τους που έβγαζαν φλόγες και σκότωναν θηρία. Τα ξερά βυζαντινά βουνά στο βάθος, τα περίεργα δέντρα και τα φυτά και οι χρυσοί ουρανοί. Προσπαθούσα να αντιγράψω τις εικόνες. Όμως ήθελα να κάνω και δικές μου, να εκφράσω και τον δικό μου κόσμο, όπως κι όλας είχε διαπλαστεί από όλα όσα έβλεπα.
 
Η μητέρα μου ήταν φιλόλογος και είχε μανία με τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Αυτή με πήγαινε συγχρόνως στα Μουσεία η την Ακρόπολη και παντού όπου μπορούσε να συναντήσει αρχαία πράγματα. Μου άρεσαν πολύ τα εικονογραφημένα αρχαία βάζα, ιδίως οι λευκές λήκυθοι, που εικόνιζαν νεκρικές παραστάσεις. Πιο πολύ όμως με συγκινούσαν τα κυκλαδικά ειδώλια με στυλιζαρισμένα χέρια, τα μονοκόμματα σώματα που μοιάζανε με παιχνίδια.

Ο πατέρας μου ήταν μουσικός και έτσι έμαθα να παίζω βιολί. Δεν νομίζω ότι αυτό με επηρέασε καθόλου. Γιατί ήθελα να ζωγραφίζω από μικρό παιδί. Μέχρι τα δεκαεφτά μου χρόνια ζωγράφιζα μόνος μου και είχα όλο τον μαγικό κόσμο των εικόνων, στις εκκλησίες, και από την άλλη μεριά την αγαλματολατρεία των αρχαίων Ελλήνων.

Ύστερα πήγα και σπούδασα στην Σχολή Καλών Τεχνών.
Για πέντε χρόνια ασχολήθηκα με το σχέδιο αρχαίων κεφαλών και γυμνών μοντέλων.
Δεν μπορώ να πω ότι δεν έμαθα τίποτε. Το αντίθετο.  Ο δάσκαλος μας ο Μόραλης είχε μια επιρροή επάνω μας τόσο σαν καλλιτέχνης, όσο και σαν άνθρωπος. Μάθαμε να βλέπουμε τις επιδράσεις του σκότους επί του φωτός και τανάπαλιν καθώς και τις αλλοιώσεις των σχημάτων των αντικειμένων εξ αιτίας του φωτός. Μάθαμε να συγκρίνουμε και τα πράγματα. Όμως πάντα σκεφτόμουνα τους αγίους με τα φωτοστέφανα, τα κοντάρια τους, τα σπαθιά τους, τις πολυποίκιλες στολές τους και τα κόκκινα η άσπρα άλογα που πηδούσαν πάνω από φλεγόμενους δράκοντες.
 
Λιγότερο τώρα σκεφτόμουνα τα κυκλαδικά.Μου άρεσε επίσης και η γιαπωνέζικη τέχνη και η ινδική ζωγραφική-Ταντρική. Όμως δεν είχα την μυστικοπάθεια. Άρχισα να ζωγραφίζω πάλι ανθρώπους με στολή και παράσημα μέσα σε κήπους. Δεν είχαν καμία κίνηση. Ήταν ανέκφραστοι και κρατάγανε λουλούδια. Αργότερα οι μικρές αυτές φιγούρες των ανθρώπων με τις στολές που έκανα άρχισαν να διαλύονται, να γίνονται τα όντα τα χρωματιστά με τα λουλούδια γύρω γύρω, άλλοτε καλά, άλλοτε τρομερά.
 
Και τώρα αυτά που ζωγραφίζω κρατούν φλεγόμενα σπαθιά όπως οι βυζαντινοί άγιοι. Είναι όμως πλάσματα απόκοσμα, της δικιάς μου φαντασίας, όπως προήλθαν μέσα από τις σκοτεινές εκκλησίες. Μου αρέσει η κόκκινη μάζα η η μπλέ, όχι όμως αφηρημένη. Θέλω όμως να συμβολίζει κάτι το χρώμα η οι γραμμές. Για αυτό πάντα οι φιγούρες που ζωγραφίζω είναι διαλυμένες και ζουν στα λουλούδια.
Ίσως είναι πεθαμένες”

Αλέκος Φασιανός
Αθήνα 1964
ΠΗΓΗ  https://www.alekosfassianos.gr/
Πλήρες βιογραφικό  του Αλέκου Φασιανού /ΕΔΩ
https://www.alekosfassianos.gr/alekos-fasianos/

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...